حضرت موسی علیه السلام اولین پیامبر بنی اسرائیل بود .آنها مرتب ایمان آورده از منافع ایمان مانند نجات از فرعون ، جاری شدن چشمه از سنگ و… منتفع شده و دوباره کافر میگشتند.اگر چه بهانه های زیادی آنها با معجزات الهی برطرف شده و آرام میگرفتند ولی مجدد به کفر خود بر میگشتند. از طرفی نیز یک ضعف گسترده در بین مسلمین برتر دیدن دیگران و نادیده گرفتن خود است. این القای شیطانی گاهی تا تأویل و تفسیر زشتیها ی کفار به خوبی میرسد مانند اینکه لجبازی و عناد با حق را صداقت ترجمه نموده اند. تحلیل مطلب و منشأ آن مجال دیگری باید ارائه شود. برای فهم و تبیین مطلب دقت شود که نعمتها و امتیازهای فراوانی خدای متعال به قوم بنی اسرائیل مرحمت نمود . هر گونه تفضل الهى در ارائه نعمت‏ها خود نوعى آزمون الهى به حساب مى‏آید،بر اساس ادله نقلی ، عقلی و عرفی روشن است که امکانات در اختیار افراد غیراز مسئله فضیلت نفسانى و شخصیتى آنهاست لذا باید ثروت شخص را از اخلاق و صفتش جدا کنیم . در آیات قرآنی به دنبال اعلام اعطای آن تفضل، اظهار لعن و نفرین خداوند بر آن قوم، با ادله آمده است . مانند : مائده (۵)، آیه ۷۸ – ۸۰.و این، دلیل روشنى بر بد طینتى و زشتى کردار ایشان مى‏باشد. یا اینکه خداوند خود در آیه ۱۸ از سوره مائده، درباره نفى فضیلت یهود، تأکید کرده، به آنان مى‏گوید: «وَ قالَتِ الْیَهُودُ وَ النَّصارى‏ نَحْنُ أَبْناءُ اللَّهِ وَ أَحِبَّاؤُهُ قُلْ فَلِمَ یُعَذِّبُکُمْ بِذُنُوبِکُمْ بَلْ أَنْتُمْ بَشَرٌ مِمَّنْ خَلَقَ یَغْفِرُ لِمَنْ یَشاءُ وَ یُعَذِّبُ مَنْ یَشاءُ وَ لِلَّهِ مُلْکُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ ما بَیْنَهُما وَ إِلَیْهِ الْمَصِیرُ»، که مفهوم آن این است که اى جماعت یهود! اگر آن گونه که مى‏ پندارید، شما بر توده بشر ارجحیت دارید، پس چگونه خداوند شما را به کیفر و عذاب‏هاى دردناکى که به آن دچار گشتید، مبتلا کرد و به علت عصیانى که دارید، شما را پراکنده ساخت و از نظر بد کردارى، ضرب‏ المثل عالم بشریت شدید.
قرآن اوصافى براى قوم یهود مى‏شمارد که نشان از افضل نبودن آنها است، مانند:
الف) دنیاپرستى (آیه ۹۶ بقره و آیه ۱۶۰ و ۱۶۱ نساء).
ب) غرور یهود به برترى نژاد (آیه ۱۸ مائده).
ج) داشتن آرزوهاى دور و دراز (آیه ۱۶۸ و ۱۶۹ اعراف و آیه ۱۲۲ و ۱۳۳ نساء).
د) بى‏دلى و ترسو بودن یهود (آیه ۱۱۲ آل عمران).
ه) جنایات یهود (آیه ۷۰ مائده و آیه ۲۳ آل عمران و آیه ۱۰ بقره).
و) تبهکاری در زمینى (آیه ۶۴ مائده).
ز) جادوگرى و سحرانگیزى یهود (آیه ۱۰۲ بقره).
ح) زشت کردارى یهود (آیه ۷۸ تا ۸۰ مائده).
ط) پیمان شکنى (آیه ۱۲ و ۱۳ مائده و آیه ۱۵۴ نساء).
ى) سرپیچى از شریعت الهى (آیه ۵۹ و ۶۰ مائده).
ک) پنهان کردن تعالیم خدا (آیه ۱۵۹ بقره).
ل) بى‏بهره بودن از هدایت الهى (آیه ۵ جمعه).
م) قساوت و سنگدلى (آیه ۷۶ بقره).
براى توضیح بیشتر ر.ک:
– عفیف عبدالفتاح طباره، چهره یهود در قرآن، ترجمه سیدمهدى آیت اللهى، انتشارات جهان آرا، سال ۵۵۲
– سید محمد شیرازى، دنیا بازیچه یهود، ترجمه محمدهادى مدرسى، نشر سلسله، ۱۳۸۵.۳
– سیاست و حکومت رژیم صهیونیستى، ترجمه مرکز مطالعات و تحقیقات اندیشه‏ سازان نو، گردآورنده و ناشر: مؤسسه مطالعات فلسطینى.
– آلفرد.م.لیلیانتال، ارتباط صهیونیستى، پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامى.
– اسدالله رضایى، بررسى سیر تحول دولت در سرزمین فلسطین، نشر گنج معرفت