السَّلامُ عَلَيْكَ يَا أَبَا عَبْدِ اللَّهِ وَ عَلَى الْأَرْوَاحِ الَّتِي حَلَّتْ بِفِنَائِكَ»

از عشق تو یا حسین یک بارقه ام           شهد غم تو نشسته در ذائقه ام

نومید مکن مرا که در نوکر ی ام                 هر چند بدم گدای با سابقه ام

به ظلمت ز نور خدا می گریزی        تو لب تشنه زان به بقا می گریزی

ز مادر بود مهربان تر خدایم             تو جانب به قهر از خدا می گریزی

به قرآن ندایت کند ربّ سبحان          چرا بی جهت زین صدا می گریزی

خدا خواندت تا عطایت نماید         تو ای مهربان از عطا می گریزی

به هر جانبی سایه لطف او               ز دنبال سایه کجا می گریزی

و فی النور الی الله فرموده یزدان           چرا سوی نفس و هوا می گریزی

اگر می گریزی ز بیگانه بگریز            چرا دیگر از آشنا می گریزی

 

یک لحظه متوجه شد، این ها بیگانه اند و حسین(ع) آشناست. لذا حرّ از صف یزیدیان جدا شد.

بیا ای گنهکار آلوده دست          ز دریای رحمت کجا می گریزی

شفای تو در بارگاه حسین است    کجا دیگر از این سرا می گریزی

سراپای دردی و محتاج درمان     چرا از طبیب و دوا می گریزی

دهد مژده کعبه خان بقیع را         به سامان چرا از بلا می گریزی

یک وقت دیدند سواری از طرف لشکر عبیدالله می آید. خواستند راهش را ببندند، اما امام(ع)فرمود: بگذارید بیاید. وقتی آمد، دیدند حرّ بن یزید ریاحی است اما حالت تسلیم و رضا و شرمندگی دارد.

این گنه کار پشیمان برگشت            این برون گشته ز رضوان برگشت

خوبی و من بدم و بد کردم            باب رحمت به رخم سد کردم

من همانم که رهت را بستم            بال مرغان حرم بشکستم

آتش شرم مرا ساز خموش             از خطایم ز کرم چشم بپوش

آقا جون روزی که راهت را بستم، فکر نمی کردم تا به اینجا در محاصره قرار بگیری و نگذارند از این دیار بروی.آقا جان آیا توبه من قبول است؟

این گران باب به دربار تو شد             حرّ آزاد گرفتار تو شد

من از این فتنه دور نی ام                    من که بینای توام  کور نی ام

من ز ویرانه به راه آمده ام                    فاش گویم که حسینی شده ام

ای امید ناامیدان! سید خیل شهیدان         کن نگاهی به حرّ پشیمان

حُرَّم وآزاده ام من دل به عشقت داده ام     آتشم خاکسترم کن جان نثار اکبرم کن

رخصتی تا روم سوی میدان                 ای حسین ای حسین ای حسین جان

 منفعل نزد رسولم جان زهرا کن قبولم

رویم از درگهت برنگردان                    ای حسین ای حسین ای حسین جان

 امام قبول فرمود. خون ها را کنار زد و با دستمال مبارکش زخم پیشانی حرّ را بست اما لحظه ای که سنگ دشمن به پیشانی امام خورد و سرامام شکست، کسی نبود زخم پیشانی پسر فاطم(س) را ببندد. خون چهره مولا را فرا گرفت. بی بی ببینید پیشانی برادر شکسته  است.

گر وداع فاطمه از میخ در بر سینه بود          خون پیشانی مدال افتخار زینب است